Brief 1: Eigenaarschap in zelfsturende teams

Beste Manou,

Onlangs maakten we de afspraak om ervaringen met het begeleiden van organisaties die werken in ZZZ-teams uit te gaan wisselen. Ik noem het trouwens voor het gemak ZZZ-teams. Hiermee bedoel ik zelfsturende, zelforganiserende en zelfstandige teams in organisaties. In dit soort teams voeren medewerkers meer regie op hun eigen proces; Ze nemen meer verantwoordelijkheid en hebben ruimte- en regelvermogen om het voor hun klanten op hun manier goed te kunnen doen.

Ik vind het spannend om brieven te schrijven. Het voelt kwetsbaarder dan wanneer ik als beschouwende adviseur over mijn ervaringen in het werk schrijf zoals met blogs en artikelen. Tegelijkertijd past deze kwetsbaarheid ook bij de mensen met wie wij werken, mensen in teams en organisaties die bezig zijn met een ontwikkeling naar meer eigen regie op de werkvloer. Zij zullen ook mogelijk kwetsbaarheid, zoeken en het ‘niet weten’ ervaren.

Laat ik dan nu ook maar meteen een aantal van mijn vragen en onlangs opgedane ervaringen ‘op tafel leggen’ rondom ZZZ-teams..

Waar ik als veranderkundig adviseur vrijwel altijd een of twee mensen als klant/ opdrachtgever beschouw, zat ik onlangs met een team van teamcoaches in een intake gesprek voor een begeleidingsvraag van hun kant. Ik vroeg hen: wie is hier nu dadelijk mijn opdrachtgever/ klant? ‘Natuurlijk het hele team!’, was hun antwoord. Ik gaf aan dat ik dit logisch vind, maar dat ik er ook wel even aan moest wennen. Immers, dat betekent dat ik dit intakegesprek ook met het hele team zou moeten voeren. Iedereen moet zich namelijk 100% verbinden aan de vraag die aan mij gesteld wordt en aan het begeleidingsproces, de eigen rol daarin en aan mij. “Hoe kan het dan dat ik nu enkel met jullie, een afvaardiging van het team in gesprek ben?”, vroeg ik aan hen.

Mijn tweede ervaring heeft te maken met de begeleiding van 9 zorgaanbieders in het kader van de Expeditie ‘Verzuim in ZZZ-teams’. In een van de bijeenkomsten maakte een deelnemer de opmerking: ‘Volgens mij moet ik stoppen om langs de teams te gaan en hen te vertellen hoe zij met verzuim om moeten gaan.’ “ Er komt helemaal niets uit het team: geen gesprek, geen hulpvraag of wat dan ook.” Ik dacht: Wat een prachtig moment, ‘een pareltje’: De deelnemer ziet zelf in dat hetzelfde blijven doen (namelijk vertellen aan het team wat ze moeten doen) niet werkt.

In beide ervaringen speelt wat mij betreft, wat ik noem het eigenaarschap een rol. In de eerste ervaring gaat het over eigenaar zijn van de vraag die je aan de adviseur stelt en het begeleidingsproces dat daarbij hoort. In de tweede ervaring lijkt het dat de deelnemer aan onze expeditie zich eigenaar voelde van de kwestie en door zijn gedrag leek het eigenaarschap van de mensen in het team niet aangesproken te worden.

Hoe werkt dat nu met eigenaarschap? Hoe werkt het voor mij? Wanneer voel ik mij eigenaar en wat gebeurt er dan? Ik voel me eigenaar van mijn huis. Eigenlijk is dat raar want het is nog voor 80% van de bank. Blijkbaar is het niet nodig om geheel eigenaar te zijn om je eigenaar te voelen. Net als in teams, zijn ze meestal ook niet de eigenaren van de organisatie. Wat ik wel weet wat betreft mijn eigen huis; Is dat als ik het niet schilder, niemand het doet. Ik voel me eigenaar, verantwoordelijk en weet dat ik aan de slag moet. Dus eigenaarschap bereik je ook door te weten dat jij de enige bent die er iets in te doen heeft.

Tot zover. Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen rondom het thema eigenaarschap bij zelforganisatie. Ik kijk uit naar je reactie.

Groet, Marieke

Brief 2 alvast lezen? http://www.0-24rod.nl/publicaties/vervolg/brief_2_eigenaarschap_in_zelfsturende_teams_in_de_rol_als_coach

Het laast bijgewerkt op, 20 december 2015 20:22