Brief 2: Eigenaarschap in zelfsturende teams in de rol als coach

Hallo Marieke,
Wat leuk om een brief van jou te ontvangen!

Ik herken de worsteling wat betreft het contracteren van een team en wie eigenaar is. Het is het team dat opdrachtgever is en dus ook eigenaar in mijn beleving. De groepsdynamiek maakt het echter lastig voor het team om het ook zo te (blijven) voelen. Zo ging ik onlangs goedgemutst naar een eerste bijeenkomst met een team vanuit dezelfde veronderstelling die jij doet: het gehele team is opdrachtgever. Ik was daarom erg benieuwd of zij het net zoals hun manager nodig vonden om teamcoaching te doen, welke problemen zij ondervonden en of dat dezelfde waren als wat hun manager mij verteld had. Daarbij bedacht ik me dat het hele team volmondig ‘ja’ moest zeggen tegen niet alleen het aanbod van teamcoaching maar ook tegen mij als teamcoach. Ik besloot dan ook spontaan om van elk teamlid een beetje te houden. Dat moet toch lukken, dacht ik, want ieder mens zit daar vanuit diens goede intenties, zelfs de grootste klager is toch bereid geweest om te komen opdagen.

Nadat ik mezelf had voorgesteld aan het team en had uitgelegd wat ik hen kon brengen, stelde ik hen twee vragen: ‘Willen jullie teamcoaching?’ Alle handen omhoog. ‘En willen jullie dat ook door mij?’ Gelach, en weer alle handen omhoog. ‘Als dat zo is,’ vervolgde ik, ‘dan moeten we ook een paar afspraken met elkaar maken, bijvoorbeeld over jullie aanwezigheid, hoe verplicht of vrijwillig is die?’ En daar ging het eigenaarschap al schuiven. Het ene teamlid vond dat het verplicht moest zijn ongeacht of je een vrije dag had. Een ander teamlid vond dat het vrijwillig was en dat het alleen een succes zou zijn als je vanuit je intrinsieke motivatie aanwezig zou zijn. Weer een ander zei dat wil je een team coachen, dan het hele team ook aanwezig moest zijn. Al snel zaten we midden in de groepsdynamiek van het team. Een aantal zwegen, een aantal begonnen steeds harder te praten. Het werd me al een stuk duidelijker wie probleemhebbers in dit team waren en wie probleemveroorzakers. Ze waren allemaal onderdeel van het vraagstuk zijnde onderdeel van het team. We vonden een paradoxale compromis: deelname is vrijwillig, maar de teamleden vinden het een verplichting. Ik concludeerde dat de groepsdruk ervoor had gezorgd dat mensen hun hand hadden opgestoken en voor het traject hadden gekozen en dat dat nog niets zei over hun intrinsieke motivatie en betrokkenheid bij het oplossen van het vraagstuk. Was ik nu iets opgeschoten met mijn poging tot volledig eigenaarschap? Of was het enkel helderder geworden wie de voor- en tegenstanders waren?

Ik denk dat gedeelde sessies een team kunnen helpen om nieuwe gedeelde ervaringen op te doen en daarvan samen te leren. Alleen voelt een team zich daar gezamenlijk verantwoordelijk voor? Of trapt de teamcoach in die valkuil en neemt de verantwoordelijkheid voor het eindresultaat op zich onder hetzelfde mom als bij jouw huis: ‘als ik het niet doe, doet niemand het.’

Ik vraag me af of je van alle teamleden mag verwachten evenveel eigenaar van een vraagstuk te zijn. Wat vind jij? Vind jij dat een team zich 100% moet committeren aan een doelstelling? Wat vind jij dat er nodig is om eigenaarschap in een team te verkrijgen?

Verheug me op je reactie. Groet, Manou

Brief 1:

http://www.0-24rod.nl/publicaties/vervolg/beste_manou_brief_1

Download de volledige versie: Afbeeldingsknipsel

Het laast bijgewerkt op, 20 december 2015 20:17